Έλληνες που δίνουν μαθήματα αλληλεγγύης

Έλληνες που δίνουν μαθήματα αλληλεγγύης
Μπορεί η οικονομική κρίση να φτάνει στον όγδοο χρόνο, ωστόσο τη χρονιά που πέρασε, το κύμα συμπαράστασης και αλληλοβοήθειας προς τον συνάνθρωπό μας γιγαντώθηκε.

Με αφορμή την προσφυγική κρίση κυρίως, αλλά και τις δοκιμασίες οικονομικού τύπου των συμπολιτών μας που διαρκώς αυξάνονται, όλο και περισσότεροι άνθρωποι της «διπλανής πόρτας» άνοιξαν την αγκαλιά τους για να βοηθήσουν και να ανακουφίσουν όσους έχουν ανάγκη.

Στην ανατολή του 2016 επιλέγουμε να παρουσιάσουμε ένα μικρό δείγμα από τους καθημερινούς ήρωες που υπερβαίνουν εαυτούς και μας υπενθυμίζουν ότι τελικά η αλληλεγγύη μάς αφορά όλους: τον «Άλλο άνθρωπο» Κώστα Πολυχρονόπουλο, τον Γιώργο Βήχα από το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού και τις γυναίκες του εθελοντικού δικτύου «Μέλισσα».

Κώστας Πολυχρονόπουλος: Ένας ξεχωριστός «άλλος άνθρωπος»

Έχει για σύνεργά του ένα τεράστιο τσουκάλι και... ένα κουπί. Το «κουπί της ελπίδας», το έχει ονομάσει. Είναι ένα πραγματικό κουπί βάρκας, με τη βοήθεια του οποίου πρόσφυγες πάλεψαν με τα κύματα του Αιγαίου μέχρι να φτάσουν στη Λέσβο. Και στη συνέχεια του το χάρισαν. Για να παλέψει και ο ίδιος, αυτή τη φορά με την πείνα και την αστεγία των συμπολιτών του.

Ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, εμπνευστής της Κοινωνικής Κουζίνας «Ο άλλος άνθρωπος», μαγειρεύει ασταμάτητα τα τελευταία τέσσερα χρόνια και ετοιμάζει γεύματα για τους αστέγους. «Δεν είναι συσσίτιο, ούτε ελεημοσύνη ή φιλανθρωπία. Αυτό που φτιάχνουμε είναι ένα γεύμα αγάπης για τους συνανθρώπους μας που μένουν στο δρόμο. Τρώμε μαζί με έναν άστεγο από το ίδιο φαγητό. Άρα το φαγητό είναι μέσο επικοινωνίας και επανένταξης των ανθρώπων που έχουν μπει στο περιθώριο», μας εξηγεί.

Η Κοινωνική Κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος» βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όταν επιλέχθηκε μαζί με το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να παραλάβουν το βραβείο «Ευρωπαίος Πολίτης 2015». Και οι δύο οργανώσεις αρνήθηκαν. «Κάθε σώφρων άνθρωπος δεν θα μπορούσε να δεχτεί το βραβείο από ένα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που έχει επιβάλει τη λιτότητα που σκοτώνει ανθρώπους. Εγώ μαγειρεύω γι' αυτούς τους ανθρώπους, οπότε θα ήταν υποκριτικό. Το βραβείο το παίρνω κάθε μέρα από τους ανθρώπους που τρώνε φαγητό».

Οι εθελοντές της Κοινωνικής Κουζίνας «Ο άλλος άνθρωπος» μαγειρεύουν στην Αθήνα, τον Πειραιά, τη Σαλαμίνα, το Χαϊδάρι και τη Λέσβο. Επόμενοι σταθμοί τους είναι η Σάμος, η Ρόδος, η Κως, η Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο, η Ζάκυνθος και η Ναύπακτος. Κατά μέσο όρο μοιράζονται 2.500 με 3.000 μερίδες την ημέρα σε όλη την Ελλάδα.

Εκτός από τα γεύματα, ο «Άλλος άνθρωπος» έχει δημιουργήσει το Κοινωνικό Σπίτι στο Μεταξουργείο, όπου οι άστεγοι μπορούν να κάνουν μπάνιο, να τρώνε και να πλένουν ρούχα και όπου τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας. Επίσης, ο «Άλλος άνθρωπος» έχει και τη δική του θεατρική ομάδα, αποτελούμενη από επαγγελματίες ηθοποιούς, παιδιά της ενισχυτικής διδασκαλίας και αστέγους.

Γιώργος Βήχας: Ο γιατρός κόντρα στη λιτότητα

Η μεγάλη του αγωνία είναι να αναδείξει τις συνέπειες της λιτότητας στο χώρο της υγείας. Και δυστυχώς ο κατάλογος είναι μακρύς. Αύξηση της παιδικής και βρεφικής θνησιμότητας, μεγάλος αριθμός ανεμβολίαστων παιδιών, αύξηση της νοσηρότητας στο γενικό πληθυσμό, έντονο άγχος και στενοχώρια που οδηγούν σε καρκίνο και καρδιοπάθειες, καρκινοπαθείς που πεθαίνουν περιμένοντας για θεραπεία, διάλυση του εθνικού συστήματος υγείας…

Οπότε η άρνηση να παραλάβει το βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη εκ μέρους του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού ήταν για τον Γιώργο Βήχα μονόδρομος. «Ήθελαν τις δομές που έχουν δει τον πόνο και το θάνατο να τις καλέσουν σε μια γιορτή για να δείξουν τι καλοί άνθρωποι που είναι. Δεν μπορούσαμε να το δεχτούμε αυτό. Είναι μια υποκρισία από την Ευρώπη απέναντι σε μας και τη χώρα, γιατί από τη στιγμή που βραβεύουν εθελοντικές δομές αλληλεγγύης, θα έπρεπε πρώτα να κοιτάξουν για ποιο λόγο υπάρχουν αυτές οι δομές, γιατί δημιουργήθηκαν και κατά πόσο οι ίδιοι έχουν συμβάλει με τις πολιτικές τους στη δημιουργία αυτή. Επίσης, δεν άλλαξαν οι πολιτικές και πήγαν να ξεπλυθούν μέσα από ένα βραβείο», υπογραμμίζει.

 Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού λειτουργεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια με τη συνεργασία 400 εθελοντών, γιατρών, οδοντιάτρων, φαρμακοποιών και άλλων ειδικοτήτων υποστηρικτικών του ιατρικού έργου. Στο Ιατρείο παρέχονται πρωτοβάθμια φροντίδα, βασικές διαγνωστικές εξετάσεις και φάρμακα σε ανασφάλιστους, αλλά και μισθωτούς και συνταξιούχους με πολύ χαμηλό εισόδημα. «Όπως ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που ζει με μία σύνταξη των 500 ευρώ και μπαίνουν στο δίλημμα αν θα φάνε ή αν θα πάρουν φάρμακα. Ή στο δίλημμα αν θα πάρουν φάρμακα ή θα ενισχύσουν οικονομικά το άνεργο παιδί τους».

Περισσότερες από 45.000 επισκέψεις έχουν πραγματοποιηθεί από το 2011 έως σήμερα στο Κοινωνικό Ιατρείο. Οι ασθενείς επισκέπτονται στην αρχή δειλά το Κοινωνικό Ιατρείο, «λέγοντας ότι νιώθουν ντροπή για το πώς κατάντησαν έτσι, ενώ πριν ζούσαν ως πολίτες με αξιοπρέπεια». Στην πορεία αποβάλλουν το αίσθημα ντροπής και συνεχίζουν τις επισκέψεις κρατώντας το παράπονο, για την πορεία της ζωής τους.

Δίκτυο Μεταναστριών στην Ελλάδα «Μέλισσα»

Στο χώρο της οδού Φερών στο κέντρο της Αθήνας, όπου το Δίκτυο Μεταναστριών στην Ελλάδα «Μέλισσα» έχει φτιάξει τα γραφεία του, δεσπόζουν περίτεχνα χειροτεχνήματα από όλο τον κόσμο: ένα υφαντό κεντημένο στο χέρι από το Αφγανιστάν, μία σύνθεση αφρικάνικων σταμπωτών υφασμάτων, μία κορνίζα από την Ιαπωνία, ένα υφαντό φτιαγμένο από τρίχες αλόγου από τις Φιλιππίνες.

Αυτή η σύνθεση πολιτισμών και ιδεών είναι και ο στόχος του Δικτύου «Μέλισσα», που ιδρύθηκε από έξι γυναίκες από διαφορετικές χώρες, οι οποίες ζουν στην Ελλάδα. Η Ντέμπορα Κάρλος Βαλέντσια από τις Φιλιππίνες, η Κλικ Νγκουέρε από τη Ζιμπάμπουε, η Μαρία Οχιλέμπο από τη Νιγηρία, η Δήμητρα Μάλλιου από την Αλβανία, η Ιρίνα Στεπάνοβα από τη Ρωσία και η Ναντίνα Χριστοπούλου από την Ελλάδα είναι όλες γυναίκες δραστήριες και πρωτεργάτριες για τα δικαιώματα των μεταναστών και κυρίως των γυναικών, οι οποίες αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δημιουργήσουν μια πλατφόρμα επικοινωνίας μεταξύ τους.

«Κάνοντας ανθρωπολογική έρευνα γύρω από τις γυναικείες μεταναστευτικές οργανώσεις διαπίστωσα ότι υπάρχουν στην Ελλάδα 24 τέτοιες οργανώσεις, από τις οποίες αρκετές είχαν ατονήσει λόγω της οικονομικής κρίσης. Έτσι, οργανώθηκε μια συνάντηση για να επικοινωνήσουν και να χαρτογραφήσουν τις ανάγκες τους. Όταν διαπίστωσαν ότι η μία είχε τις απαντήσεις στα προβλήματα της άλλης, τότε αποφάσισαν να προχωρήσουν σε μια ουσιαστική ανταλλαγή πόρων, δεξιοτήτων και ιδεών», εξηγεί η Ναντίνα Χριστοπούλου.

Από τη συνάντηση αυτή γεννήθηκε το Δίκτυο με το όνομα «Μέλισσα». «Γιατί οι μέλισσες συναντιούνται και συνεργάζονται, χωρίς να νοιάζονται από πού προέρχεται η καθεμία. Στις κυψέλες οι θηλυκές μέλισσες οργανώνουν τα πάντα. Έτσι και οι γυναίκες είναι σκληρά εργαζόμενες, όπως και οι μέλισσες: δουλεύουν, μαγειρεύουν, μεγαλώνουν τα παιδιά, κάνουν τις περισσότερες δουλειές», λέει η Κλικ Νγκουέρε.

Σήμερα η «Μέλισσα» απαρτίζεται από περισσότερες από 100 γυναίκες από 40 χώρες. Η πρώτη δράση του Δικτύου ήταν και παραμένει η παροχή βοήθειας προς τους πρόσφυγες που φτάνουν αυτή την περίοδο στην Ελλάδα. Το καλοκαίρι τα μέλη της «Μέλισσας» μαγείρευαν για τους πρόσφυγες στο Πεδίο του Άρεως, ενώ τους τελευταίους μήνες ετοιμάζουν σακίδια με είδη πρώτης ανάγκης, τα οποία μοιράζουν στα παιδιά των προσφυγικών οικογενειών.

Η προετοιμασία των σακιδίων από γυναίκες που και οι ίδιες έχουν βιώσει την προσφυγιά αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Και αυτό γιατί μέσα στις τσάντες φροντίζουν να βάλουν αντικείμενα που οι ίδιες χρειάστηκαν στο συχνά μακρύ ταξίδι τους έως την Ελλάδα. Όπως τα χειροποίητα πλεκτά παιχνίδια που ετοιμάζουν καθημερινά, μοναδικά για κάθε παιδί, και που ελπίζουν να αναπτερώσουν την ελπίδα των παιδιών για μια καλύτερη ζωή. Ή το μικρό σημειωματάριο μαζί με ένα στυλό, ιδέα της Κλικ Νγκουέρε, η οποία στο ταξίδι της φυγής της από τη Ζιμπάμπουε την περίοδο του πολέμου ενάντια στη βρετανική αποικιοκρατία, κατέγραφε καθημερινά τα γεγονότα που βίωνε, τις σκέψεις και τα όνειρά της (στο ημερολόγιο αυτό βασίστηκε και η ταινία καναδικής παραγωγής για τις γυναίκες στον απελευθερωτικό αγώνα της Ζιμπάμπουε «Flame»). Ή τα είδη πρώτης βοήθειας, τα οποία η Ντέμπορα αισθάνεται ότι θα δώσουν μια αίσθηση ασφάλειας και προστασίας στους πρόσφυγες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους.

«Θέλουμε να στείλουμε ένα μήνυμα στην ελληνική κοινωνία, ότι οι μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα αλλά μέρος της λύσης της ελληνικής κοινωνίας. Οι μετανάστριες στην Ελλάδα είναι από τις πιο περιθωριοποιημένες και ευπαθείς ομάδες, αλλά προσφέρουν ενεργά», επισημαίνουν.

Επόμενος στόχος τους είναι οι δράσεις για τους πρόσφυγες να μεταφερθούν και στα σχολεία και οι μαθητές να πρωτοστατήσουν στην προετοιμασία των σακιδίων αυτών, ώστε μέσα από τη συμμετοχή να διεξαχθεί και ένας δημιουργικός διάλογος γύρω από τη μετανάστευση και την ξενοφοβία.

Ο χώρος της οδού Φερών του Δικτύου «Μέλισσα», ένας χώρος συνδεδεμένος με τη μετανάστευση, που χτίστηκε το 1928 από Έλληνες της Ρωσίας και αργότερα στέγασε και το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, λειτουργεί σήμερα ως τόπος συνάντησης των γυναικών. Φιλοξενεί, επίσης, μαθήματα και δημιουργικά εργαστήρια, προκειμένου οι γυναίκες να μοιράζονται δεξιότητες και ιδέες. Επόμενος στόχος είναι να στεγάσει και μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνική κουζίνα, όπου γυναίκες από όλο τον κόσμο θα ετοιμάζουν φαγητά από τις χώρες καταγωγής τους.

Το παραπάνω ρεπορτάζ της Μαρίας Κουζινοπούλου συμπεριλαμβάνεται στην ύλη του περιοδικού «Πρακτορείο» του ΑΜΠΕ.

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software