Η στρατηγική Τσίπρα για μια προοδευτική συμμαχία

Η στρατηγική Τσίπρα για μια προοδευτική συμμαχία

Αποτελεί πλέον κοινή διαπίστωση ότι η αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων βρίσκεται σε εξέλιξη και ενδεχομένως να είναι σαρωτική και μακράς διάρκειας, καθώς τα εκλογικά αποτελέσματα  μπορούν να ανατροφοδοτήσουν τέτοιες διεργασίες.

Το σύστημα του δικομματισμού στην μεταπολίτευση, με την εναλλαγή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, διαταράχθηκε από την κρίση, χωρίς ωστόσο να δημιουργηθούν οι συνθήκες για κυβερνήσεις συνεργασίας μακράς πνοής, στη βάση προγραμματικών συγκλήσεων. Οι όποιες συνεργασίες ήταν συγκυριακές και διαλυτικές για τα μικρά κόμματα, με μόνη εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ που αν και ισότιμος σχεδόν κυβερνητικός εταίρος του Αντώνη Σαμαρά, συρρικνώθηκε, τότε, λόγω των αρχηγικών διαγκωνισμών.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες θεωρείται πλέον ως βέβαιη η επιστροφή στον δικομματισμό, με μια όμως σημαντική αλλαγή: Στη θέση του πολιτικού αντιπάλου της ΝΔ να βρίσκεται πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα.

Η ΝΔ διατήρησε μέχρι σήμερα την ενότητα της καθώς η αναφορά και μόνο στον Καραμανλή λειτουργεί ως συνεκτικός ιστός της παράταξης, συν το γεγονός ότι τα στελέχη του κόμματος της Αξιωματικής αντιπολίτευσης θεωρούν ότι το κύμα της αντίδρασης απέναντι στην σημερινή κυβέρνηση, θα φέρει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην εξουσία. Όμως αυτά τα δύο στοιχεία μπορούν να αλλάξουν. Ο μεν Καραμανλικός συνεκτικός ιστός να διαρραγεί λόγω της δεξιάς στροφής Μητσοτάκη, το δε εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι ανατρεπτικό. Πάντως, σε κάθε περίπτωση και προς το παρόν η συντηρητική παράταξη έχει τουλάχιστον χρόνο...

Εκεί που υπάρχει και χρονική πίεση είναι στην υπό συγκρότηση και διεύρυνση προοδευτική παράταξη, όπου κυρίαρχος «παίκτης» έχει αναδειχθεί ο Αλέξης Τσίπρας, το ηγετικό ταλέντο του οποίου αναγνωρίζουν εσωκομματικοί αντίπαλοι και μη, με την διαφορά ότι οι επικριτές του και ιδίως, πρώην σύντροφοί του, έχουν και μερικά «αλλά», από ρηχά, έως χυδαία και καθόλου «αριστερά».

Το ιστορικό πλέον στοίχημα του Αλέξη Τσίπρα είναι πως θα μπορέσει να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ραχοκοκαλιά  μιας προοδευτικής συμμαχίας, με κυβερνητική προοπτική. Πως θα μπορέσει ο κινηματικός ΣΥΡΙΖΑ του 3% με τις συνιστώσες και τις τάσεις να μετεξελιχθεί αν όχι σε ένα αρχηγικού τύπου κόμμα, τουλάχιστον, σε ένα αριστερό ευρωπαϊκό κόμμα, χωρίς «αυταπάτες», που θα μπορεί να «στεγάσει» ή να ενώσει συγγενικούς πολιτικά χώρους.

Εκ των πραγμάτων θα τεθούν αυτά τα ερωτήματα, καθώς το προσκλητήριο Τσίπρα για την συγκρότηση της Κεντροαροστεράς δεν είναι μόνο προς μια κατεύθυνση, δεν αφορά στελέχη μόνο από έναν κομματικό χώρο, αφορά πολιτικές  δυνάμεις και στελέχη με διαφορετική αφετηρία. Ίσως εδώ να εδράζεται και η εσωκομματική «γκρίνια» για τις τελευταίες μεταγραφές των δύο πλέον υφυπουργών Μωραϊτη και Τόλκα, καθώς οι αντιδρώντες θεωρούν ότι η διεύρυνση πρέπει να γίνει, όπως γράφτηκε, με ένα «μοντέλο τύπου Μεγάρου Μουσικής, δηλαδή του διαλόγου με ευρεία συμμετοχή και για συγκεκριμένα θέματα».

Αυτό βεβαίως θα ήταν το πολιτικά ορθό, αν η διεύρυνση γινόταν στην βάση προγραμματικών συγκλίσεων με κόμματα ή πολιτικούς σχηματισμούς και όχι με προσκλητήριο στελεχών.   Άλλωστε και η πρώτη διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, προ του 2015, έγινε με «ΠΑΣΟΚογενή» στελέχη, όπως π.χ Σπίρτζης, Κουρουμπλής κ.α, ενώ αποφεύχθηκε η συνεργασία με την ΔΗΜΑΡ, καθώς από τότε είχε διαφανεί η δυσκολία στην συγκρότηση κυβερνητικού συνασπισμού.

Βεβαίως, εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος «πασοκοποίησης» του ΣΥΡΙΖΑ, όπως επισημαίνουν αρκετοί που προβληματίζονται με τις «κατά ριπάς» μεταγραφές μεμονωμένων στελεχών, όμως το φαινόμενο της «πασοκοποίησης» πρέπει να παραδεχτούμε ότι μπορεί να συμβεί όποτε και όπου υπάρχει πολιτικό έλλειμμα.

Επειδή σ΄ αυτήν την επιχειρούμενη διεύρυνση που επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας υπάρχει «ιστορικό προηγούμενο» και πάλι στον προοδευτικό χώρο, καλό θα ήταν, τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών, να ανασυρθεί στη μνήμη η εμπνευσμένη οργάνωση και μαζικοποίηση του ΠΑΣΟΚ από τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Τότε, κόντρα στις «νουθεσίες» ο χαρισματικός Ανδρέας άφησε την «Ένωση Κέντρου» και με όραμα κινήθηκε αριστερά με αναφορά στον σοσιαλισμό, οριοθετώντας έτσι και τον ζωτικό πολιτικό του χώρο με διακριτές ιδεολογικές γραμμές.

Σήμερα στην Ελλάδα της πολυεπίπεδης κρίσης και της αμφισβητούμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα ιδεολογικά όρια είναι δυσδιάκριτα και απαιτείται πλέον μια ρεαλιστική επαναχάραξη τους, κόντρα στην ισοπεδωτική αντίληψη ότι: «όποιος και να κυβερνήσει θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική».

Αυτό αν θέλετε είναι και το μεγάλο διακύβευμα σε αυτή την προσπάθεια συγκρότησης μιας μαζικής προοδευτικής συμμαχίας.

Η πρόκληση για τον Αλέξη Τσίπρα είναι τεράστια και η ευθύνη ιστορική και όσοι τον κατηγορούν ότι αντιγράφει τον  Ανδρέα Παπανδρέου μάλλον θα πρέπει να ανησυχούν γιατί κατά πως φαίνεται έχει μελετήσει πολύ καλά την στρατηγική Παπανδρέου.
 

Γιάννης Στρατάκης

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software