Σπύρος Δανέλλης: Οι πολίτες να πουν ένα μεγάλο όχι στη νέα «αρπαγή της Ευρώπης»

Σπύρος Δανέλλης: Οι πολίτες να πουν ένα μεγάλο όχι στη νέα «αρπαγή της Ευρώπης»

Συνέντευξη στο Νίκο Καρέλλη



Ο Σπύρος Δανέλλης βρέθηκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας τον περασμένο Ιανουάριο, όταν η Συμφωνία των Πρεσπών επικυρώθηκε από το Κοινοβούλιο. Βουλευτής με το Ποτάμι τότε, ο Σπύρος Δανέλλης είχε υποστηρίξει εξ αρχής την Συμφωνία με δημόσιες τοποθετήσεις, που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από όσους ήταν αντίθετοι στη λύση του Μακεδονικού ζητήματος που προώθησαν οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας.

Μιλώντας στο nooz.gr, ο υποψήφιος ευρωβουλευτής εξηγεί την απόφαση του να ενταχθεί στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και υπογραμμίζει τις θετικές πλευρές της Συμφωνίας των Πρεσπών, τονίζοντας πως θα ξαναέδινε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, παρά τις επιθέσεις που δέχτηκε και δέχεται.

Έχοντας ήδη μια θητεία στην Ευρωβουλή με το ΠΑΣΟΚ, ο Σπύρος Δανέλλης αναφέρεται στις σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην εξωθεσμική και ανεξέλεγκτη λειτουργία της «παρα-κυβέρνησης της ζώνης του ευρώ», που ευθύνεται για την άνοδο της ακροδεξιάς και του εθνικισμού. Ζητά δε από τους πολίτες να πουν ένα μεγάλο όχι στην εκ νέου «αρπαγή της Ευρώπης» από τις δυνάμεις της αντίδρασης, στηρίζοντας με την ψήφο τους τις προοδευτικές δυνάμεις.


Αναλυτικά η συνέντευξη

Μου είχατε δώσει μια συνέντευξη για τις ΣΤΙΓΜΕΣ, πριν 25 περίπου χρόνια, που δημοσιεύτηκε με τίτλο «Νέος, ωραίος και αριστερός». Έκτοτε, έχετε πολιτευτεί και εκλεγεί με αρκετά διαφορετικά κόμματα, ενδεχομένως με αντιφατικές θέσεις. Τι σημαίνει τελικά «Δεξιά» και «Αριστερά» σήμερα;

Ως προς το «νέος» τα πράγματα σίγουρα έχουν αλλάξει, παρότι η ψυχή δεν γερνάει ποτέ και έτσι συναντιέται με το «αριστερός» που παραμένει. Ποτέ δεν απομακρύνθηκα από τις αρχές και τις αξίες της Ανανεωτικής Ευρωπαϊστικής Αριστεράς, τις οποίες και συνεχίζω να υπηρετώ. Όπως συνεχίζω να υποστηρίζω την αναγκαιότητα σύγκλισης των προοδευτικών δυνάμεων, για την οποία μιλούσα και αγωνιζόμουν από την εποχή που ήμουν βουλευτής του Συνασπισμού (1996 – 2000).  Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στην Ευρωπαϊστική Ριζοσπαστική Αριστερά και αποτελεί τον βασικό πυλώνα της προοδευτικής παράταξης στον τόπο μας.

Οι όροι «Αριστερά» - «Δεξιά» εκφράζουν μια α-χρονική διάκριση που υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες και σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Όσο υπάρχουν ανισότητες αυτή η διάκριση δεν θα εξαφανιστεί και για αυτό είμαι από αυτούς που ποτέ δεν πίστεψα στο κατά Fukuyama «τέλος της ιστορίας». Στο σήμερα, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το αποσιωπήσουν, το «Αριστερά» - «Δεξιά» εκφράζει απολύτως αντιτιθέμενα προγράμματα, για την επίλυση καθημερινών ζητημάτων. Και βέβαια η αντίθεση αυτή δεν αφορά μόνο ιδέες, κρίσεις ή προτεραιότητες, αλλά αφορά και αντιτιθέμενα συμφέροντα, ως προς την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η κοινωνία.



Η Συμφωνία των Πρεσπών πέρασε από τη Βουλή ουσιαστικά με την δική σας ψήφο, παρά τις επιθέσεις που δεχτήκατε, οι οποίες κινήθηκαν κάποιες φορές εκτός ορίων του πολιτικού πολιτισμού. Αισθάνεστε δικαιωμένος τώρα που η Συμφωνία εφαρμόζεται ομαλά και η ένταση έχει κάπως μειωθεί;

Νιώθω πως η λάσπη και ο ορυμαγδός επιθέσεων που δέχθηκα και δέχομαι, επειδή υπήρξα ο 151ος βουλευτής που έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση τον Ιανουάριο, προκειμένου να περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών, άξιζε τον κόπο. Και θα το ξαναέκανα. Θα το ξαναέκανα ακόμη και με το ίδιο κόστος για την προσωπική και οικογενειακή μου ασφάλεια και γαλήνη. Γιατί τα οφέλη από την πατριωτική επίλυση του Μακεδονικού άγους, που 30 χρόνια κουβαλούσαμε στην πλάτη, κραυγάζουν.

Οι πολίτες και κυρίως οι Μακεδόνες, βλέπουν πια πως με τη Συμφωνία των Πρεσπών η γειτονική χώρα παύει να μονοπωλεί το όνομα Μακεδονία παγκοσμίως. Τώρα πλέον είναι η Βόρεια Μακεδονία και όχι σκέτο Μακεδονία, όπως δεκάδες χώρες την αναγνώριζαν. Το είδαμε και προχτές στο διαγωνισμό της Eurovision. Ο Αλέξανδρος, ο Φίλιππος, ο Αριστοτέλης, η Βεργίνα και όλα τα περί αρχαίας Μακεδονίας ρητά αναγνωρίζεται πως αποτελούν μέρος της αρχαίας Ελληνικής ιστορίας.

Ο στρατός της παύει να οργανώνεται και να εκπαιδεύεται από τις Τούρκικες ένοπλες δυνάμεις όπως γινόταν από το 1992. Τον ρόλο αυτό αναλαμβάνουν ήδη οι δικές μας. Δοκιμαστικές πτήσεις ήδη πραγματοποιούνται πάνω από τα εδάφη της Βόρειας Μακεδονίας, από μαχητικά αεροσκάφη της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, στο πλαίσιο των προετοιμασιών ώστε η χώρα μας να αναλάβει την φύλαξη του εναέριου χώρου της γειτονικής χώρας.

Σταδιακά θεωρώ πως θα γίνει αντιληπτό από όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, πως η αποκατάσταση των φιλικών σχέσεων και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών θα προωθήσουν ακόμη περισσότερο την σταθερότητα, την ευημερία και την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής. Η δε Θεσσαλονίκη αναλαμβάνει, επιτέλους, ένα νέο ρόλο κύρους και αίγλης στα Βαλκάνια. Σε αυτό το πλαίσιο, και οι Μακεδόνες, όσο και αν κάποιοι τους δηλητηριάζουν με τυφλό μίσος και φανταστικούς κινδύνους, δεν θα αργήσουν να αντιληφθούν τα ήδη θετικά αποτελέσματα.

Εξίσου έντονες ήταν οι αντιδράσεις και για την συμμετοχή σας στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές, ορισμένοι μίλησαν μάλιστα για «συναλλαγή». Τι σας οδήγησε στην συνεργασία με ένα κόμμα στο οποίο έχετε ασκήσει έντονη αντιπολιτευτική κριτική, ως βουλευτής του Ποταμιού;

Όσοι από την αρχή αρνήθηκαν να αντιληφθούν πως οι πράξεις συνείδησης δεν περιμένουν ανταλλάγματα, απογοητεύτηκαν όταν δεν είδαν να έρχεται ούτε Υπουργείο, ούτε Δήμος ή Περιφέρεια όπως έλεγαν. Η εμπάθεια, η υποκρισία και η ανοησία τους οδήγησε να υποστηρίξουν πως η συμμετοχή σε ένα ψηφοδέλτιο με σταυρό προτίμησης, στην τερατώδη, μάλιστα, πανελλήνια εκλογική περιφέρεια, θεωρείται «συναλλαγή». Νομίζω πως είναι τουλάχιστον αστεία μια τέτοια κατηγορία.  

Καταρχάς, η κριτική που ασκούσα στο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα μια κριτική από «τα αριστερά» και βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015 δεν έχει σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ του σήμερα. Μετά το τέλος των  Μνημονίων και των ψευτοδιλημμάτων που αυτά επέβαλαν στον πολιτικό διάλογο, το πολιτικό σύστημα της χώρας αναδιατάσσεται.

Όταν εμφανίστηκε το Μακεδονικό στον ορίζοντα, τον Ιανουάριο του 2018, υποστήριξα δημόσια την κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και προοδευτικής αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ). Επιπλέον κατ’ επανάληψη τόνισα, πως η Συνθήκη των Πρεσπών δεν αποτελεί μόνο ένα μείζον εθνικό θέμα, αλλά προεξαρχόντως ταυτοτικό. Έτσι, αποτέλεσε τον καταλύτη που υποδείκνυε τη στρατηγική συμμαχιών που έπρεπε να ακολουθήσουν οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου. Για αυτό το λόγο συμμετείχα ενεργά στην πρωτοβουλία «Γέφυρα». Η συμμετοχή μου λοιπόν στην προσπάθεια του «ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία» αποτελεί φυσική συνέπεια της προηγούμενης πορείας μου.

Γνωρίζετε καλά το Ευρωκοινοβούλιο από την προηγούμενη θητεία σας. Τι έχετε να πείτε σε όσους υποστηρίζουν ότι το δημοκρατικό έλλειμμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι αποφάσεις που παίρνονται πίσω από κλειστές πόρτες, προκαλούν την αδιαφορία των πολιτών και την άνοδο του εθνικισμού, του αντι-ευρωπαϊσμού και της ακροδεξιάς;

Κακά τα ψέματα, η Ευρώπη φαντάζει ολοένα και λιγότερο θελκτική στα μάτια των πολιτών της.  Ιδιαίτερα στα μάτια των νέων, που θεωρούν όλες τις λαμπρές της κατακτήσεις στους τομείς της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και ελευθεριών, της ποιότητας ζωής, της ευημερίας, ως δεδομένα και μη απειλούμενα. Από την άλλη πλευρά, οι σκληρές  νεοφιλελεύθερες πολιτικές που υιοθετήθηκαν για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, ενέτειναν το πρόβλημα εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας της Ένωσης. Άλλωστε, στα χρόνια της κρίσης έγινε ορατό και το μεγάλο θεσμικό έλλειμμα της Ε.Ε..

Παράλληλα με τα απωθητικά για τον πολίτη προβλήματα του διακυβερνητικού μοντέλου λειτουργίας, προστέθηκε και η εξωθεσμική και ανεξέλεγκτη λειτουργία της «παρα-κυβέρνησης της ζώνης του ευρώ». Eurogroup, μηχανισμοί στήριξης, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κ.α. αποφασίζουν εν κρυπτώ, χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση, χωρίς διαφάνεια, χωρίς δημοκρατικό έλεγχο. Το Ευρωκοινοβούλιο παρακολουθεί τις εξελίξεις απολύτως αποκλεισμένο, απολύτως αφοπλισμένο. Αν σε αυτά προστεθεί και η αρρύθμιστη παγκοσμιοποίηση, που ξεκάθαρα πλέον διευρύνει τις οικονομικοκοινωνικές ανισότητες, με νέο θύμα πλέον τα άλλοτε ακμαία μεσαία στρώματα, το  προσφυγικό – μεταναστευτικό, όπως και η τρομοκρατία, καταλαβαίνει κανείς γιατί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλονίζεται από τα θεμέλιά του.

Σε αυτό το περιβάλλον, οι έμποροι του μίσους, της ξενοφοβίας και του εθνικισμού πείθουν τους οργισμένους, τους απογοητευμένους, τους ανασφαλείς. Ο υπεραπλουστευτικός και εύπεπτος λόγος τους προκαλεί σύγχυση και πλανεύει τους πολίτες, που βρίσκονται όμηροι στον φαύλο κύκλο λιτότητας – ύφεσης και λαϊκισμού. Όμηροι σε μια παγιδευμένη Ευρώπη. Η Ένωση ταυτίζεται στα μάτια των πολλών με τις ασκούμενες πολιτικές. Ξεχνούν όμως πως οι ευρωπαϊκές πολιτικές είναι απόρροια συγκεκριμένων πολιτικών συσχετισμών, συγκεκριμένης πολιτικής βούλησης. Γιατί άλλη Ευρώπη θέλουν οι συντηρητικοί και άλλοι οι προοδευτικοί.

Για αυτό το λόγο και οι πολίτες στις επερχόμενες ευρωεκλογές πρέπει να πουν ένα μεγάλο όχι στην εκ νέου «αρπαγή της Ευρώπης» από τις δυνάμεις της αντίδρασης, στηρίζοντας με την ψήφο τους τις προοδευτικές δυνάμεις.



Ποιες είναι οι προκλήσεις μιας νέας θητείας στο Ευρωκοινοβούλιο;

Οι προκλήσεις είναι πολλές αν σκεφτεί κανείς πως όλα τα μεγάλα ζητήματα που μας απασχολούν είναι ανοιχτά και για πολλά από αυτά θα αποφασίσει η επόμενη ευρωβουλή.  Σε προσωπικό επίπεδο, ως ευρωβουλευτής την περίοδο 2009 -2014, συμμετέχοντας στην AGRI, δηλαδή στην Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ασχολείται με τη γεωργία, ενεργά συνέβαλλα στο σχεδιασμό της τρέχουσας ΚΑΠ 2014 - 2020. Είναι επίσης γνωστό πως στην επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο θα τεθούν οι βάσεις για την επόμενη ΚΑΠ. Αυτό αποτελεί για μένα μία τεράστια πρόκληση.

Γνωρίζοντας ήδη τις νομοθετικές προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ΚΑΠ μετά το 2020, ξέρω πως δημιουργείται μία δύσκολη εξίσωση, ειδικά για τους Έλληνες αγρότες. Και αυτό γιατί καλούμαστε να συνδυάσουμε παραγωγικότητα με ανταγωνιστικότητα, σεβόμενοι το περιβάλλον, αλλά και προστατεύοντάς το παράλληλα. Αυτό που ζητείται από τον Ευρωπαίο και επομένως τον Έλληνα αγρότη είναι ο εκσυγχρονισμός της παραγωγικής διαδικασίας και η απομάκρυνσή του από παλιά μοντέλα. Απαραίτητα στοιχεία για τη μετάβαση του αυτή είναι η γνώση, η καινοτομία, αλλά και η ψηφιοποίηση. Με άλλα λόγια, η μετάβαση στην ευφυή γεωργία. Άλμα τεράστιο, ιδιαιτέρως για μας. Γιατί εδώ αλλάζει η βασική φιλοσοφία της Κομισιόν. Δεν θα απαιτεί την απευθείας συμμόρφωση του παραγωγού, αλλά τα αποτελέσματα του κάθε Κράτους – Μέλους ξεχωριστά.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως το κάθε Κράτος – Μέλος, μέσα από τα εθνικά σχέδια ΚΑΠ, θα πρέπει να αποδεικνύει τις προσπάθειες που καταβάλει, κυρίως, για το περιβάλλον και το κλίμα. Περιττό να αναφερθεί πως αν οι στόχοι των επί μέρους εθνικών σχεδίων της ΚΑΠ δεν επιτευχθούν, κόβεται η χρηματοδότηση. Και αυτό πλέον θα ελέγχεται σε ετήσια βάση. Αν δεν έχουμε πετύχει πάνω από το 50% των στόχων θα διακόπτεται η χρηματοδότηση. Άρα είναι αναγκαίο να προετοιμαστείς ως κράτος μέλος και να χαράξεις ένα σοβαρό εθνικό σχέδιο ΚΑΠ, απαντώντας καίρια ερωτήματα. Ποια είναι η γεωργία μου και η παραγωγή μου; Ποιοι είναι οι στόχοι μου και ποια η σχέση τους με τους ευρωπαϊκούς; Απαντούν στα standards της Ε.Ε. σε σχέση με το περιβάλλον και το κλίμα; Είναι το όλο μοντέλο μου οικονομικά βιώσιμο; Προφανώς μιλάμε για πλήρη επανεθνικοποίηση της ΚΑΠ. Και αυτό από μόνο του συνιστά οπισθοχώρηση, γιατί χάνεται ο ενιαίος χαρακτήρας της πολιτικής. Πρόκειται για αποδυνάμωση του όλου συστήματος, γιατί τα Κράτη - Μέλη που διαθέτουν ισχυρή διοίκηση, στόχους, εθνική γεωργική πολιτική, αναπόφευκτα, θα επικρατήσουν στον εσωτερικό ανταγωνισμό και οι ανισότητες θα είναι πια κραυγαλέες.

Ή τώρα ή ποτέ λοιπόν. Έχουμε να δώσουμε έναν εξαιρετικά δύσκολο αγώνα κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για να διασφαλίσουμε, όσο το δυνατόν περισσότερο, τον ενιαίο χαρακτήρα της πολιτικής· και σε αυτό τον αγώνα θα ήθελα να είμαι παρών.

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software