Κι αν το βλέμμα συνηθίσει στην "εικόνα του κακού";

Κι αν το βλέμμα συνηθίσει στην "εικόνα του κακού";
Του Λουκά Βελιδάκη
 
Τί είναι πιο σκληρό; Η ύπαρξη ή η συνήθεια της;
 
Όπως κάθε δυτική μητρόπολη, έτσι και η Αθήνα στην καρδιά της διαθέτει "ανθρώπινα ναυάγια"- ανθρώπους που κάποιο γύρισμα της ζωής (της μοίρας;) τους χτύπησε συντριπτικά.
 
(Για να καταλήξεις να κοιμάσαι μόνος και αβοήθητος στο δρόμο, το χτύπημα είναι συντριπτικό)
 
Υπάρχουν και η παρουσία τους συνιστά μια ανορθογραφία στον πολιτισμό μας. Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται στο δρόμο και δη σε μόνιμη βάση. Είναι παράλογο.
 
Με ευχές όμως ο κόσμος δεν προχωρά. Γι' αυτό το γράφω, το επαναλαμβάνω, το φωτογραφίζω. Επιχειρώ να γίνω ηχείο προκειμένου να ακουστεί έστω ένας μακρινός ψίθυρος (της φωνής τους).
 
Κι όμως ελλοχεύει αυτή η καταραμένη η συνήθεια στην εικόνα.
 
Στην Ερμού, νύχτα, μικρές ώρες. Άδειος ο δρόμος, λίγοι διαβάτες.
 
Τρεις τέσσερις ανέστιοι, έστησαν το "δωμάτιο" τους κοντά στα φώτα κάποιας βιτρίνας. Μάλλον για να νιώσουν την ασφάλεια που προκαλεί το φως.
 
Κοντοστάθηκα, θέλησα να φωτογραφίσω- πάντα με ένα πόνο μέσα μου. Δεν θέλω να με φωτογραφίζει κανείς εμένα στο σπίτι μου, απρόσκλητος. Αυτό κάνω κι εγώ, δυστυχώς.
 
Αλλά πρέπει. Η εικόνα πρέπει να αποκτήσει διάχυση και "φωνή". Η φωτογραφία να γίνει δίαυλος και ηχείο.
 
Τρεις κοπέλες μπαίνουν στο πλάνο. Στρέφουν το βλέμμα προς το ίδιο καρέ. Κοιτούν τη βιτρίνα, τα ρούχα. Δεν σκύβουν καν το κεφάλι προς τη δυσάρεστη εικόνα. Τις δικαιολογώ.
 
Επιδιώκουν το κανονικό. Να κοιτάξουν τη βιτρίνα. Κι όχι ανθρώπους παρατημένους από θεούς και δαίμονες.
 
Ενδεχομένως να είναι αυτή η καταραμένη η συνήθεια. Το βλέμμα συνήθισε στην "εικόνα του κακού", δεν του κάνει εντύπωση η κοινοτοπία του.
 
Κατέγραψα τη σκηνή με την απορία να γιγαντώνεται: Τί είναι πιο σκληρό; Η ύπαρξη ή η συνήθεια της;

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software