Πολιτικά παιχνίδια για την ψήφο των ομογενών

Πολιτικά παιχνίδια για την ψήφο των ομογενών

Παρά το γεγονός ότι οι Σουμέριοι ανακάλυψαν τον τροχό πριν από περίπου 6.500 χρόνια (4.500 π.χ) φαίνεται πως πολλοί νεοέλληνες πολιτικοί αγωνίζονται διαρκώς για να πιστωθούν την πατέντα του αρνούμενοι να ακολουθήσουν ή να παραδεχτούν λύσεις που έδωσαν άλλοι λαοί στα προβλήματά τους.

Κλασσικό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας είναι το κυρίαρχο ζήτημα των τελευταίων ημερών, το οποίο δεν είναι άλλο από την ψήφο των ομογενών ή Ελλήνων του Εξωτερικού κατ' άλλους, στις εθνικές εκλογές.

Δεκαετίες, τώρα, αυτό το ζήτημα το έχουν επιλύσει σχεδόν όλα τα σοβαρά κράτη και μάλιστα το καθένα με τον δικό του τρόπο, με αποτέλεσμα να υπάρχουν και δοκιμασμένα και λειτουργικά «μοντέλα» που μπορούν να προσαρμοστούν στα ελληνικά δεδομένα.

Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να κρατήσουμε.

Το δεύτερο αφορά στο γιατί τώρα; Ουδέποτε και ιδίως από την μεταπολίτευση και μετά δεν υπήρξε σοβαρή πρόθεση από τα κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία να ανοίξουν αυτό το θέμα. Ούτε από το ΠΑΣΟΚ, ούτε από την ΝΔ, αλλά ούτε κι όταν βρέθηκαν να συγκυβερνούν.

Πέραν της κεκτημένης ταχύτητας της υποσχεσιολογίας, δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν και κανένα από την ομογένεια κι έτσι παρέμεναν στην σταθερή και δοκιμασμένη συνταγή της αερομεταφοράς ψηφοφόρων από όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης και μάλιστα ανέκοπα και γιατί όχι και «ανέξοδα» καθώς την πλήρωνε η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ μέχρι που την πούλησαν.

Μάλιστα τότε είχε κινητοποιηθεί η ομογένεια εκφράζοντας την αντίθεση της ιδίως όταν άρχισαν να συρρικνώνεται το έργο της και κόπηκαν προορισμοί του Εξωτερικού.

Τότε υπήρχαν ομογενείς που έκλαιγαν καθώς πέραν όλων των άλλων δεν θα ξανάβλεπαν το μπλε της Ολυμπιακής ούτε του κύκλους που θύμιζαν τους Ολυμπιακούς αγώνες. Κατέβαιναν, έλεγαν τότε ομογενείς, στα αεροδρόμια όχι αναγκαστικά για να πετάξουν αλλά για να δουν τα αεροσκάφη της ολυμπιακής, τα χρώματα της πατρίδας και να ταξιδέψουν νοερά στη νοσταλγία τους.

Τότε δεν τους άκουσαν. Την πούλησαν την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ αντί πινακίου φακής και τώρα κόπτονται ότι θέλουν την ισοδύναμη ψήφο τους. Είναι άραγε αρκετά αυτά τα κροκοδείλια δάκρυα για να πείσουν για το αγαθό των προθέσεων τους;

Λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν στο Ελληνικό κράτος, από συστάσεως του, δημιουργούσε συνεχώς μεταναστευτικές ανάγκες. Έλληνες μετανάστες αποβιβάζονταν στην Αμερική, στην Αυστραλία και στην Αφρική, ενώ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο τα τρένα κουβαλούσαν συνεχώς μετανάστες στην Ευρώπη και ιδίως την Γερμανία μέχρι που φθάσαμε ή μάλλον μας έφθασαν τα κόμματα της μεταπολίτευσης, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, την μετά Ανδρέα εποχή, στην κατάρρευση και στα μνημόνια  που φούντωσαν και πάλι το μεταναστευτικό κύμα.

Τώρα λοιπόν αυτά τα δύο κόμματα, μετά την ανακίνηση του θέματος της ψήφου της ομογένειας από τον καταστροφικό ΣΥΡΙΖΑ το 2016, έρχονται να στήσουν από κοινού ένα μικροπολιτικό παιγνίδι τα αποτελέσματα του οποίου είτε αγνοούν είτε δεν τους ενδιαφέρουν...

Απλά  πολιτικός τζόγος, πολιτικό παζάρι να γίνεται... Γιατί και περί πολιτικού παζαριού πρόκειται όταν μαθαίνουμε ότι στην συνάντηση του Πρωθυπουργού με την Πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ για το θέμα της ψήφου των ομογενών η κ. Γεννηματά άνοιξε το θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας...

Οι πληροφορίες λένε ότι το Μαξίμου φρόντισε να γίνει «διαρροή» γι αυτό το «παζάρι» από το πρώτο δευτερόλεπτο γιατί αντελήφθησαν ότι μπορεί να εκθέσει την κυβέρνηση ή και να δημιουργήσει προβλήματα, αν και άρχισε ήδη μια «ανθρωποφαγία» υποψήφιων, υποψήφιων Προέδρων της Δημοκρατίας.

Μια σοβαρή, λοιπόν, συζήτηση για την ψήφο των ομογενών θα έπρεπε να ξεκινήσει λαμβάνοντας υπ όψιν τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο και πως έχει επιλυθεί το πρόβλημα και άρα να μην επιχειρούμε να ανακαλύψουμε και πάλι τον τροχό.

Η διεθνής πρακτική δείχνει ότι υπάρχουν τρεις μεγάλες κατηγορίες κρατών με βάση το μεταναστευτικό τους πληθυσμό.

Στην πρώτη κατηγορία βρίσκονται ευρωπαϊκές χώρες που είχαν τεράστιες μεταναστευτικές ροές κατά το παρελθόν, όπως οι Σκανδιναβικές.

Στην δεύτερη κατηγορία εντάσσονται οι χώρες με μεγάλη διασπορά, όπως η Ιταλία η Πορτογαλία αλλά κι η Ελλάδα.

Στην τρίτη κατηγορία είναι οι χώρες με σχετικά μικρή μεταναστευτική ροή όπως η Αγγλία και η Γερμανία.

Έτσι λοιπόν οι Σκανδιναβικές χώρες δεν έδωσαν λύση στο ζήτημα της ψήφου των ομογενών λόγω των ανυπέρβλητων δυσκολιών στο να υπάρξει μια σοβαρή και αντικειμενική καταγραφή των αποδήμων, ενώ με ορισμένους υπολογισμούς μπορεί να προέκυπτε εν δυνάμει πολλαπλάσιος ομογενών από τους μόνιμους κατοίκους.

Χώρες με τεράστια διασπορά, κατηγορία στην οποία ανήκει και η Ελλάδα, υιοθέτησαν ένα σύστημα συμμετοχής των ομογενών στις εθνικές εκλογές αλλά χωρίς να επηρεάζουν καταλυτικά το γενικό εκλογικό  αποτέλεσμα.

Αυτές οι χώρες είναι η Ιταλία και η Πορτογαλία και το σύστημα του εφαρμόζουν είναι αυτό που εισηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή συμμετοχή των ομογενών με την ανάδειξη έως 12 βουλευτών  Επικρατείας που θα τους εκπροσωπούν στην Ελληνική Βουλή.

Οι δε χώρες με ανεμικά ποσοστά μεταναστών έχουν υιοθετήσει και την επιστολική ψήφο και την προσμέτρηση της ψήφου αυτής στα γενικά αποτελέσματα της εκλογικής αναμέτρησης.

Ως εκ τούτου οι λόγοι για τους οποίους δεν μπορεί να εφαρμοστεί το τελευταίο μοντέλο στην χώρα μας που έχει μεγάλη διασπορά είναι προφανείς και δεν υπάρχει περίπτωση να μην τους γνωρίζουν και στην κυβέρνηση αλλά και στο ΚΙΝΑΛ.

Με απλά λόγια υπάρχει η περίπτωση σε ορισμένες εκλογικές περιφέρειες ή και στην επικράτεια οι εν δυνάμει ψηφοφόροι της διασποράς, να είναι περισσότεροι ή ίσοι με τους εν Ελλάδι διαμένοντες, γιατί όλοι οι ομογενείς θα σπεύσουν να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους και δεν είναι απίθανο να συμβεί, ιδίως αν υπάρξει και κομματική κινητοποίηση και καθοδήγηση από την Αθήνα. Κάτι ανάλογο, είναι αυτό που παρατηρούμε σε πολλά χωριά, όπου οι μόνιμοι κάτοικοι να είναι 100 και οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι 300 ή και 500;

Πέραν όμως αυτού του κινδύνου ελλοχεύει ένας ακόμα μεγαλύτερος, στο να μετατραπούν ομογενειακοί σύλλογοι, πολιτιστικά κέντρα και ελληνικές κοινότητες της διασποράς, σε αρένες κομματικής αντιπαράθεσης κι αντί η ψήφος και η έγνοια για την πατρίδα να ενώνει, τελικώς να χωρίζει.

Αν όλα αυτά τα αγνοούν κυβέρνηση και ορισμένα κόμματα είναι επικίνδυνο, αν όμως τα έχουν υπ όψιν τους και παρ όλα αυτά επιμένουν τότε στην καλύτερη περίπτωση υπάρχει σκοπιμότητα.

Θα μπορούσε για παράδειγμα να υποθέσει κάποιος, ότι για το ΚΙΝΑΛ το θέμα της ψήφου των ομογενών αποτελεί κι ένα μέσο πίεσης για Πρόεδρο της Δημοκρατίας από τον πολιτικό του χώρο, όμως η Κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τι σκοπιμότητα μπορεί να εξυπηρετεί; Υποθέσεις μπορούν να γίνουν περισσότερες της μίας, όπως επικοινωνιακοί λόγοι, δημιουργία μετώπου αντί -ΣΥΡΙΖΑ κ.α

Ομως, όλα αυτά και πάλι δεν δικαιολογούν μια υψηλού ρίσκου κίνηση της κυβέρνησης, οπότε πρέπει να δούμε αν πέρα του τυριού υπάρχει και φάκα...

Βεβαίως και υπάρχει, όμως άλλοι δεν την βλέπουν γιατί έχουν στοχοπροσηλωθεί στην εκλογή προέδρου, άλλοι θεωρούν ότι η ομογένεια τους αναμένει ως «μεσσίες» και άλλοι εξαντλούν την πολιτική τους ανάλυση στο ενδεχόμενο να αποσπάσουν ένα εκλογικό μικροποσοστό για την πολιτική τους επιβίωση.

Ποια μπορεί να είναι όμως η Φάκα; Μήπως λέγεται απλή αναλογική;

Η κυβέρνηση γνωρίζει πώς είτε με συνταγματική αλλαγή είτε όχι είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να ξεπεραστεί η εφαρμογή της απλής αναλογικής για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, άρα όποτε και για όποιο λόγο προκληθούν οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική, κάτι που με τα σημερινά δεδομένα είναι δύσκολο να προκύψει μια μονοκομματική κυβέρνηση και ακόμα δυσκολότερα, όχι όμως και αδύνατον, να συγκροτηθεί κυβέρνηση συνεργασίας.

Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση να μην έχει επεξεργαστεί το σενάριο μιας νομιμότατης «αλλοίωσης» του εκλογικού αποτελέσματος, αποσπώντας με την ομογενειακή ψήφο ποσοστά που ακόμα και με απλή αναλογική θα μπορούσε να κυβερνήσει μόνη της;

Με την λογική των αριθμών μπορεί να υλοποιηθεί ένα τέτοιο σενάριο. Όμως, θα είναι πολιτικά και ηθικά ορθό να προκύψει μια κυβέρνηση που οι αποφάσεις της δεν θα επηρεάσουν ούτε την καθημερινότητα μα ούτε και το μέλλον όσων εκτός συνόρων την εκλέξουν; 

Γιάννης Στρατάκης
strat@nooz.gr

Powered by TUODY Software