Ο σεβασμός δεν επιβάλλεται...

Ο σεβασμός δεν επιβάλλεται...

Άρθρο γνώμης του Γιώργου Μηχιώτη

Κι αυτό γιατί αυτή η προσπάθεια στοχεύει στην επιβολή του σεβασμού. Κι αυτό, για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου είναι λάθος.

Ο σεβασμός εμπνέεται. Ο σεβασμός κερδίζεται. Ο σεβασμός δεν επιβάλλεται.

Η επιβολή δεν προκαλεί σεβασμό. Προκαλεί φόβο. Και μπορεί να προκαλέσει και αντιδράσεις.

Μπορείς να επιβάλεις την απαγόρευση του καπνίσματος, αλλά έτσι δεν θα κάνεις τον καπνιστή να σεβαστεί τον αντικαπνιστή. Ίσα-ίσα που το πιθανότερο είναι να ψάξει να βρει νομότυπους τρόπους για να παραβιάσει το πνεύμα του νόμου.

Μπορείς να επιβάλεις την απαγόρευση βωμολοχιών κατά των θρησκευμάτων, αλλά έτσι δεν εμπνέεις το σεβασμό στην πίστη του συνανθρώπου. Ίσα-ίσα, οι αντιθρησκευτικές εκδηλώσεις μίσους θα επεκταθούν με νομότυπο τρόπο.

Μπορείς να εφαρμόσεις τη νομιμότητα μπουκάροντας σε κινηματογράφους και κλαμπ, αλλά έτσι δεν εμπνέεις την ασφάλεια. Ίσα-ίσα, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να φοβίσεις τον κόσμο να βγει και να διασκεδάσει.

Μπορείς να επιβάλεις την τάξη στα Πανεπιστήμια, αλλά έτσι δεν θα καταφέρεις να πείσεις τους φοιτητές για το σκοπό του χώρου που χρησιμοποιούν. Ίσα-ίσα που πιθανόν να τους φοβίσεις για κάποια αναπάντεχη επίθεση, σε ένα χώρο μόρφωσης και ελεύθερου πνεύματος.

Κι εδώ κάπου είναι το πρόβλημα. Ο σεβασμός εμπνέεται με τη μόρφωση. Δεν επιβάλλεται, ούτε με καταλήψεις νομιμοποιημένες από μικρές μειοψηφίες φοιτητών, ούτε από πάνοπλους αστυνομικούς να εισβάλλουν χρησιμοποιώντας χημικά σε χώρους εκπαίδευσης. Πρακτικές που θυμίζουν άλλες εποχές, μνήμες των οποίων θα γιορτάσουμε σε λίγες μέρες.

Οι νόμοι και η επιβολή τους δεν εμπόδισαν το γνωστό φασιστικό μόρφωμα να μπει στη Βουλή. Ούτε βοήθησαν στην αντιμετώπιση του εκφασισμού μέρους της Ελληνικής κοινωνίας. Δεν αποποιήθηκε κανείς το φασισμό, με το φόβο μην κηρυχτεί παράνομος.

Οι νόμοι εφευρέθηκαν για την αντιμετώπιση αδικιών. Δεν εφευρέθηκαν για να επιβληθούν οι πολλοί στους λίγους. Πόσο μάλλον για να δικαιολογήσουν πρακτικές που δε συνάδουν με τον 21ο αιώνα.

Δεν είναι παράλογο λοιπόν, που μεγάλο μέρος της κοινωνίας βλέπει με σκεπτικισμό τη νομοκρατία των τελευταίων ημερών. Που βλέπει την υπερβολική προσήλωση της κυβέρνησης στο νόμο, ως τη μοναδική λύση σε όλα της τα προβλήματα. Και να είναι αυτό από τις λίγες προεκλογικές της δεσμεύσεις που γίνονται πράξη.

Δεν είναι ευφυές και για μια κυβέρνηση να είναι προσηλωμένη σε πρακτικές παράλογης χρησιμοποίησης βίας. Αυτό δεν τείνει σε καμιά δημοκρατική κανονικότητα, αντίθετα τείνει προς τον αυταρχισμό.

Ας σκεφτούμε καθένας και καθεμιά ξεχωριστά, τι κοινωνία θέλουμε να έχουμε, τι κοινωνία θέλουμε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας. Μια κοινωνία βασισμένη στη βία; Ή μια κοινωνία βασισμένη στο σεβασμό και στην αλληλοεκτίμηση; Κι ας πράξουμε αναλόγως.

Powered by TUODY Software