Ο θάνατος του υπαλληλάκου- Μία ωδή στο εργασιακό στρες

Ο θάνατος του υπαλληλάκου- Μία ωδή στο εργασιακό στρες

Ο "Παράτυπος" με αφορμή μία πρωτότυπη δικαστική απόφαση, γράφει για το θανατηφόρο άγχος των εργαζομένων.

«Είμαι το άγχος σου, ο εφιάλτης σου -εγώ είμαι η μόνη σου απειλή για την ζωή σου την σκληρή» έγραψαν οι Stress, οι αργυρουπολιώτες punx, το (όχι και τόσο) μακρινό 1985, βλέποντας πίσω από τα στερεότυπα που ήθελαν τους μεσόγειους Έλληνες, χαρούμενους να χορεύουν ζεϊμπεκιές πάνω στις νεοαναγερθείσες πολυκατοικίες και να αντλούν ελπίδα από τις ακτίνες ενός ανατέλλοντος πράσινου ήλιου. 

Οι ανέμελες μέρες των 90ς και των early 00s, τότε που τα δανεικά ήταν φτηνά, η αεργία δεν ήταν ντροπή και η ανεργία «έπαιζε» μεταξύ 8-10%, ξεθώριασαν για τα καλά. Με την ανεργία να μην πέφτει εδώ και μια δεκαετία κάτω από το 16%, την καταναλωτική ευδαιμονία και την προσμονή για ένα καλύτερο μέλλον που θα έφερνε υποτίθεται η νέα χιλιετία, διαδέχθηκε απότομα το άγχος της επιβίωσης και η εποχή των μνημονίων. 

Παρότι, όπως ευαγγελίζονται τα περισσότερα ΜΜΕ, ζούμε στα απόνερα της καταστροφικής εποχής των μνημονίων και πλέον έχουμε βάλει ρότα για την μπουνάτσα της κανονικότητας, σε φετινή έρευνα από την Gallup.com με θέμα το στρες, (συμμετείχαν 150.000 άτομα από 145 χώρες), η Ελλάδα φιγουράρει  στην πρώτη θέση, ως η χώρα με τους πιο αγχωμένους κατοίκους.

Μια πιο εξειδικευμένη έρευνα του Συμβουλίου της Ευρώπης, με θέμα την κατάσταση της ψυχικής υγείας στην χώρα μας αναφέρει: «Οι άνεργοι, οι πτωχευμένοι επιχειρηματίες και οι γονείς που δεν έχουν τα απαιτούμενα χρήματα για να ταΐσουν τα παιδιά τους, είναι μεταξύ των νέων κατηγοριών πολιτών που κάνουν εισαγωγή σε ψυχιατρικές κλινικές. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι 40 ετών και άνω χωρίς να έχουν προηγουμένως δείξει κάποια σημάδια ψυχικής διαταραχής».

Το θέμα των συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 2008, στους μεσήλικες της εργατικής τάξης, πραγματεύεται, εξαιρετικά ρεαλιστικά η πολυβραβευμένη βρετανική ταινία του 2016 «I, Daniel Blake».

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ένας 59χρονος ξυλουργός, χάνει την δουλειά του για λόγους υγείας, και οδηγείται σε μια δύσκολη οικονομικά και κατά συνέπεια ψυχικά θέση, από την οποία παλεύει για να επιβιώσει σε ένα ιδιαιτέρως εχθρικό και αγχωτικό, για άνεργους ή εργασιακά επισφαλείς μεσήλικες, περιβάλλον.

Η ταινία είναι μία μοντέρνα τραγωδία με αρχή, μέση και… το τέλος του πρωταγωνιστή που δεν αντέχει την πίεση από το άγχος της δυσμενούς θέσης του. Για τους μεσήλικες που χάνουν την δουλειά τους ή παλεύουν με νύχια και με δόντια να την κρατήσουν, δεν υπάρχει κανείς από μηχανής θεός να τους ξελασπώσει, δεν έρχεται ποτέ η κάθαρση.

Δεν ξέρουμε αν οι δικαστές του πρωτοδικείου Αθηνών έχουν δει την συγκεκριμένη ταινία, αλλά στην πρωτοποριακή τους απόφαση (αρ.α 1358/2018), «καταδικάζουν» το άγχος που δημιουργούν οι εργασιακές αβεβαιότητες και ανασφάλειες σαν την αιτία εργατικού θανάτου.   

Αφορμή για την πρωτότυπη αυτή δικαστική κρίση ήταν ο θάνατος, από έντονο εργασιακό άγχος, που οδήγησε στο έμφραγμα, ενός 52χρονου εργαζομένου.

Αναλυτικότερα η απόφαση αναφέρει:

«Η αιτία θανάτου του συζύγου της πρώτης ενάγουσας και πατέρα του δευτέρου ενάγοντος συνδέεται αιτιωδώς με το έντονο εργασιακό άγχος το οποίο αυτός βίωσε λόγω της ανασφάλειας και αβεβαιότητας ως προς την εργασιακή του σχέση ενόψει της επικείμενης αναδιοργάνωσης της εργοδότριας εναγομένης. Από υπαιτιότητα δηλαδή των οργάνων της εναγομένης και των προστιθέντων της. Ο θανών υποχρεώθηκε να προσφέρει την εργασία του αλλά και να διάγει διαρκώς υπό εξαιρετικές και έκτακτες συνθήκες εργασιακού άγχους το οποίο προκάλεσε την ασυνήθη εξασθένηση του οργανισμού του και εν τέλει τον θάνατό του λόγω εμφράγματος παρά το γεγονός ότι θα αρκούσε η αποσαφήνιση των νέων καθηκόντων του ή του μέλλοντος της εργασιακής του σχέσης για να αποτρέψει το μοιραίο αποτέλεσμα».

Εξάλλου, όπως γίνεται δεκτό από την ιατρική επιστήμη, το έντονο εργασιακό άγχος συνδέεται αιτιωδώς με την εμφάνιση καρδιαγγειακών νοσημάτων με συχνά μοιραία για τους εργαζομένους κατάληξη. Από όλα τα ανωτέρω το Δικαστήριο κρίνει ότι ο θάνατος του συζύγου της πρώτης ενάγουσας και πατέρα του δευτέρου ενάγοντος συνιστά εργατικό ατύχημα υπό την έννοια του ν. 551/1914.

Στην τελευταία δεκαετία που τα εργασιακά δικαιώματα, με πρόφαση την οικονομική κρίση, καταπατούνται όσο ποτέ, γιατί βρε αδερφάκι μου είσαι τυχερός που έχεις μια δουλίτσα μην κλαίγεσαι λοιπόν αν δουλεύεις απλήρωτες υπερωρίες, γιατί κινδυνεύεις να μείνεις άνεργος, κι η εμπιστοσύνη του κόσμου στη δικαστική εξουσία βρίσκεται στο ναδίρ, έρχεται αυτή η απρόσμενη παραδοχή του δικαστηρίου, που θεωρεί ότι εργατικό ατύχημα δεν είναι μόνο το να τραυματιστείς σωματικά εν ώρα εργασίας, αλλά και η συνεχόμενη πίεση που ασκείται στον εργαζόμενο από τους προϊσταμένους του.  

Σίγουρα μια δικαστική απόφαση δεν πρόκειται να φέρει την εργασιακή άνοιξη, ούτε να κερδίσει το δικαστικό σύστημα την λαϊκή συμπάθεια, διότι για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Αλλά μπορεί, έστω, να παρέχει ένα μικρό ανάχωμα στον εργασιακό μεσαίωνα των απλήρωτων υπερωριών, της ανασφάλιστης εργασίας, του σπαστού ωραρίου και του ψυχολογικού πολέμου που υφίστανται οι εργαζόμενοι κι οι εργαζόμενες από τους ανωτέρους τους και να αποτελέσει τον μπούσουλα για περισσότερες φιλοεργατικές αποφάσεις στο μέλλον. 

Παράτυπος

Powered by TUODY Software